‘Het valt wel mee met de gladheid’ dacht ik. Maar dat was van korte duur. Zodra ik bocht omging zag de stoep er toch wat anders uit. Een korte wandeling, die uiteindelijk toch nog ruim 6 km werd. Want op sommige binnenwegen komt geen strooiwagen langs. Kris kras door de wijk om gladde stukken te ontwijken . Spekgladde bruggetjes, waarbij het voor mij onduidelijk is waarom zodra je erover heen bent je weer normaal kan lopen. De blik strak op de straat gericht. Ik wil wel graag heelhuids thuiskomen.
En dan spot je een klein geel bloemetje. Die allang ontdooit is en gezien wil worden. Die me eraan herinnert dat er meer is dan alleen een gladde stoep 😉
Marianne's wereld 